niedziela, 6 września 2015

Rozdział I

Jeśli Ci się podoba, zostaw komentarz :)

----------------------------------------

- Kur.. - wyszeptałam ,słysząc poranny dźwięk budzika tuż przy moich uszach.
Sięgnęłam po telefon i szybko go wyłączyłam. Piąta pięćdziesiąt pięć. To właśnie o tej godzinie zaczyna się moja męczarnia. Załączyłam messenger'a. Zobaczyłam zieloną kropkę przy jego imieniu i nazwisku. Już pisałam "Dzień dobry,kochanie",kiedy uświadomiłam sobie,że on już nie jest moim kochaniem,a dzień już wcale nie jest dobry. Odłożyłam więc telefon na szafkę nocną i próbowałam wstać ,ale moje ciało odmawiało mi posłuszeństwa.Ostatnio nie mam ochoty wstawać coraz bardziej,a jest dopiero piąty dzień szkoły.
 Kiedy były wakacje, wszystko mi się układało, wstawałam z uśmiechem na ustach, wiedząc, że czeka mnie niesamowity dzień w najlepszym gronie pod słońcem. Tylko wakacje się skończyły, a wraz z nimi posypało mi się wszystko po kolei. Rzucił mnie chłopak, moja paczka z wakacji poszła się jebać i wszystko inne również. Mam przyjaciół, na których zawsze mogę polegać, ale wiem, że będzie strasznie ciężko.
 W końcu po dziesięciu minutach wstałam i poszłam do łazienki. Spojrzałam w lustro i jedyne na co miałam ochotę to się rozpłakać. Musiałam jednak doprowadzić się do porządku, tak więc i zrobiłam. Po pomalowaniu się, ubraniu ,ogarnięciu włosów i zjedzenia jakiegoś lichego śniadania ,byłam gotowa na zmierzenie się po raz kolejny z nową szkołą. Mało brakowało, a spóźniłabym się na autobus. Rzeczy ,które prędzej zajmowały mi pięć minut, teraz zajmują mi piętnaście.
 Kiedy dojechałam pod swoją szkołę, wybrałam numer swojej koleżanki z klasy.
- No siemka, gdzie jesteś? - zapytałam.
- Za Tobą. - powiedziała.
Odwróciłam się na pięcie i zobaczyłam Lauren.
- Jak tam? - spytała.
Popatrzałam na nią i lekko się uśmiechnęłam.
- Wiesz, jest jak jest, a u Ciebie?
- Poprawię Ci humor, jeśli Ci powiem, że ogarnęłam wolną chatę na tą sobotę? - uśmiechnęła się do mnie z nadzieją.
- I coś jeszcze?
- Wóda i te sprawy,chyba nie odmówisz?
- Ja bym odmówiła?
Zaśmiałyśmy się i poszłyśmy w stronę szkolnego budynku.
Kiedy przyszłyśmy pod salę ,w której mamy pierwszą lekcję, nasza klasa była już w komplecie. Kątem oka dostrzegłam Luka. Poczułam lekkie ukłucie w sercu, ale wiedziałam, że nie mogę dać tego po sobie poznać.
 Z Lukiem spędziłam całe dwa miesiące wakacji. Ale ,że nic nie trwa wiecznie to wszystko się skończyło. Nie przypominam sobie ,żebym kiedykolwiek wcześniej była z kimś tak blisko, jak byłam z nim, dlatego tak ciężko mi się jest pogodzić, że jego uczucia się wypaliły. Mogę powiedzieć, że spodziewałabym się tego po każdym, ale nie po nim. Na prawdę, czasem nie wierzę, w to,że ludzie potrafią być tak fałszywi. Mówią jedno, robią drugie, łamią obietnice. Najbardziej boli mnie jednak to, że nie powiedział mi prawdy. Mówił, że to szczerość jest najważniejsza, a sam stchórzył i powiedział mi bzdury, które wcale nie były potrzebne. Nadal nie potrafię zrozumieć dlaczego nie powiedział mi, że zakochał się po raz kolejny. Nie we mnie.
 Dzień minął mi na słuchaniu nauczycieli i rozmawianiu z znajomymi, czyli dzień jak co dzień. Tylko dziś ciągnął mi się on niesamowicie długo. Nie mogłam doczekać się końca lekcji, aż w końcu wyjdę z tej budy i pójdę z koleżankami na miasto. Jeśli chodzi o przyjaciół,mam najlepszych na ziemi, dziś postanowili zabrać mnie na zakupy ,żebym w końcu się wyluzowała.
 Więc kiedy wyszliśmy ze szkoły, poszliśmy całą grupką na rynek miasta. Ja, Lauren, Rosie, Stella i mój przyjaciel Mike. Na dobre i na złe.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz